• Genesis of Lyte •

ไม่ได้เข้ามานาน พอเข้ามาก็ยังไม่รู้จะพิมพ์เล่าอะไร

เลยลองกลับไปอ่าน เรื่องเก่าๆที่เคยลงไว้

 

อ่านๆไป....  เฮ๊ย

กูพิมพ์ผิดเยอะขนาดนี้เลยเร๊อะ

ไม่ ไม่ ไม่ใช้กูแน่ๆ

กูมั่นใจว่าพิมพ์ถูกแล้ว

แล้วทำไมกลับมาดู มีพิมพ์ผิดเยอะจังวะ

 

หรือว่าข้อมูลมันรวน

ไม่รู้วุ๊ย ไม่ใช่ตูผิดแหงๆหละ

 

สุดท้ายก็ได้แต่สงสัยว่า คอมที่ server มันคงเอ๋อ เพราะไฟล์เก่าหนัก

(ก็พิมพ์ไว้ตั้งนานแล้วอะ)

เกี่ยวไหมวะ?

ไม่ใช่กูแน่ๆกูยืนยัน =_=

 

อ่านของเราแล้วลองไปดู เรื่องเก่าๆของแกๆ ที่เคยพิมพ์ไว้ดูสิ

ดูเด๊ะ จะมีพิมพ์ผิดไหม เหอๆๆๆ

ฝันว่า คนบนโลกแทบทั้งหมด อยู่บนยานบินลำใหญ่ หลายพันลำ บนท้องฟ้า

มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ (รู้ได้ไงวะ)

 

ตัวเราที่มองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วย ฝูงเหล็กหนักมหึมานับพัน อยู่หลังกระจกบานเล็กๆในห้องของตัวเอง ก็เพิ่งจะรู้ตัวว่า

เราถูกทิ้งไว้บนโลกนี้ซะแล้ว..

 

ถนนก็แทบไม่เหลือคน และคนที่ตัวเองมองเห็นนั้นก็ดูแทบจะสิ้นหวัง

ไม่มีแรงเดิน ได้แต่นั่งมอง ก้อนเหล็กรูปร่างไม่คุ้นตา ที่กำลังเคลื่อนตัว บนฟากฟ้า

 

 

แล้ว ตูก็ตื่นมาเหงื่อแตก

มนุษย์สามารถบังคับเวลา แต่มีไม่มากที่รู้ว่าสามารถทำได้
พลังในการย้อนเวลา และข้ามเวลา

เมื่อคิดและเมื่อรู้ก็จะมีการลองใช้
เมื่อย้อนเวลาความทรงจำที่เคยผ่านมา ก็จะย้อนกลับไปด้วย
ทำให้จำไม่ได้ว่าตัวเองย้อนเวลามาอยู่ในอดีตและทำให้ลืมวิธีควบคุมเวลา
เมื่อข้ามเวลาไปข้างหน้าแน่นอน คุณยังจำวิธีควบคุมเวลาได้

แต่ที่คุณยังอยู่ตรงนี้ โดยไม่รู้การควบคุมเวลา
แต่ก็อาจเป็นไปได้ว่า คุณได้ย้อนอดีตกลับมา หรือเคยไปในอนาคตมาแล้วก็ได้
เพราะย้อนเวลาไปก็ลืมทุกสิ่ง
และถึงจะข้ามเวลาไป แต่ที่คุณยังอยู่ตรงนี้ก็อาจจะเพราะคุณย้อนเวลากลับมาจากอนาคตซึ่งก็ทำให้ลืมทุกสิ่งอยู่ดี
พลังนี้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ข้ามเวลา หรือ ย้อนเวลาไปคนเดียว
แต่ข้ามไปทั้งหมดทุกสิ่ง และย้อนอดีตไปทั้งหมดทุกสิ่ง
แต่ ไม่มีใครจำได้ เพราะอย่างที่บอกไป
เมื่อย้อนเวลา ก็ย้อนความทรงจำ ย้อนทุกสิ่ง
ในวินาทีนี้ เวลานี้ เราอาจจะเคยทำอะไรที่แตกต่างจากเดิมมาแล้วหลายครั้งก็เป็นได้
ด้วยพลังของตัวเราเองที่ย้อนเวลา หรือของใครซักคนที่รู้พลังอันยิ่งใหญ่นี้และได้ลองใช้มันหยอกเล่นกับห้วงเวลา

 

ฝันแบบนี้อะ บ้ามะ

อดทนเพิ่มขึ้นอีกหน่อยสิโว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

อย่าเพิ่งประสาท

 

แต่ตูก็เครียดนะโว๊ย!!!!

 

ขอช๊าตความสดชื่นเยอะๆอีกหน่อยเถอะ!!

 

อดทนไว้ไอ้บิ๊ก..!!  ถ้าแค่นี้แกทนไม่ได้

 

อย่าหวังจะทนสังคมภายนอกได้เลย!!

 

เออ!! ใช่!! กุจะต้องทน อย่างที่เคยบอกตัวเองมาตลอดนั่นแหละ

 

แต่ตู เริ่มสังเกตุตัวเองแล้วนะว่า ตูเปลี่ยน..

 

เริ่มกลัวตัวเองซะแล้วสิ ตูอาจจะทำร้ายตัวเองหรือใครก็ได้..

 

มันเป็นผลพวงจากความกดดันรึเปล่าวะ

 

ประสาท คำนี้ตูเคยโดนบ่อยอยู่ช่วงนึง

 

โดนแบบไม่สนใจความหมาย

 

แต่มันกระทบใจหวะ เหมือนสมองจะปิดไฟ

 

ถ้าแค่หมดสติ อันนี้ไม่เป็นไรหรอก แต่เสียสตินี่สิ กลัวหวะ

 

กุไม่อยากเจ็บ กุไม่อยากทำใครเจ็บ

 

แต่ทั้งตัวกุเอง และคนรอบข้าง ต่างร่วมกันทำให้กุกลัวที่จะเป็น"แบบนั้น"

 

หวังว่าพรุ่งนี้จะลืมเรื่องพวกนี้ไป

 

เจอเรื่องแบบนี้อีกคราวหน้าก็ขอให้ยิ้มเข้าไว้

 

"เรื่องแบบนี้จะเมินก็ได้ จะเอามาใส่ใจก็ได้"

 

เออ ก็จริงหวะ จะเมินก็ได้ จะเอามาใส่ใจก็ได้

 

เมินไปแล้วกัน ดีมะ?

 

อย่างน้อยก็เอาออกไปจากความคิดคำนึงเสีย

 

มันไร้ประโยชน์ ที่จะคิดเครียด เคร่ง กับเรื่องแบบนี้

 

เอาเป็นว่า จบแค่ตรงนี้แล้วกัน

 

ลาก่อน ความคิดเฮ็งซวย

 

เมิงจงจมปลักอยู่ใน Entry นี้แหละ แสด!!!